Is trainer zijn in deze tijd van maatschappelijke individualisering eigenlijk nog wel leuk? Natuurlijk is dit een verschijnsel in de hele samenleving, waarin het naar elkaar luisteren en begrip hebben eigenlijk uitstervend is. Polarisatie is aan de orde van de dag waardoor we steeds verder van elkaar verwijderd raken.
Voetbal is en blijft een teamsport, waarin je alleen kunt presteren als je het met elkaar doet. Dit betekent dat beslissingen van de staf geaccepteerd moeten worden. Want ook zij kijken naar het teambelang en niet meer alleen naar het individu. Misschien zijn we door de jeugdopleidingen, die velen hebben gevolgd, wat in de war geraakt. Want daar staat vooral de ontwikkeling van het individu centraal. Alles ter voorbereiding op het spelen in een selectieteam.
Het mag duidelijk zijn dat je zonder teamgeest in het seniorenvoetbal niet kunt presteren. Dat vraagt een andere mentaliteit want in een selectie met twintig aan elkaar bijna gelijkwaardige spelers, moeten er keuzes gemaakt worden. Vaak wordt dan gewezen naar de communicatie van de technische staf met geluiden als de trainer praat recht wat krom is of de trainer is te rechtlijnig dus krijg ik nooit een kans.
Iedere trainer wil echter winnen en soms moet hij of zij beslissingen nemen om een hele groep tevreden te houden. Het gaat vaak meer om managen dan om trainen. Toch mag je van spelers verwachten dat ze hun eigen ik in het kader van het teambelang niet centraal zetten maar zich juist voor het team kunnen wegcijferen er gewoon staan als je er moet staan. Je ziet dat daar de schoen vaak wringt en zeker teleurgestelde spelers elkaar vaak napraten en na een seizoen dan maar weer besluiten om ergens heen te gaan in de verwachting daar wel altijd in de basis te spelen. Maar zie daar is het vaak van een laken hetzelfde pak. Het gras is ergens anders zelden groener.
De klasse van een ploeg die kampioen wordt zit altijd in het gegeven dat het team het belangrijkst is en over het algemeen komt, op een uitzondering na, die alles spelen, iedereen aan evenveel wedstrijden. Accepteren als een trainer besluit om ook anderen eens te laten spelen en hun voor inzet gedurende een seizoen te belonen maakt je als groep alleen maar hechter en sterker.
SVIJ mocht aantreden tegen Wijk aan Zee en nam vanaf de eerste minuut direct het initiatief en was dominant in het voetbal. Na 16 minuten was het Dannick Stoker die Kevin van Leeuwen wegstuurde en na een prima pass kon Fouad Malloul de 0-1 aantekenen. Precies drie minuten later was er een uitstekende voorzet van Mitchel Geeven die door José Miquel snoeihard werd binnen gekopt. SVIJ had defensief met Jari Dikker, Kristian Visser en Mats Wanders de zaken goed op orde. Altijd in de rug gesteund door Remy Heruer, die ook deze wedstrijd de nul hield.
Kansen voor de rust waren er nog volop voor met name Jurjen Dikker, maar verdere treffers bleven uit. In de tweede helft had Wijk aan Zee de zaken wat omgezet en bracht men SVIJ flink in de problemen. Het was een wonder dat zij niet wisten te scoren. Een euvel wat de ploeg van Johan Wort en Fred Bischot het hele seizoen al opbreekt.
De IJmuidenaren waren het eigenlijk wel kwijt en in plaats van te voetballen koos men steeds voor de lange bal. Aanvoerder Jurjen Dikker greep in en dwong zijn ploeg om weer te gaan combineren en zo wisten zij in het laatste kwartier talrijke kansen te creëren. Die waren echter niet aan Malcolm Meijer en Malloul besteed. Vijf minuten voor tijd was er toch nog een lichtpuntje toen Alex Barzilay een uittrap van Heruer goed doorkopte op Meijer en zijn afgemeten pass zorgde ervoor dat Malloul zijn tweede treffer kon maken en zou de eindstand op 0-3 bepaalde.
Voor SVIJ weer een overwinning en zo kan op 11 april thuis tegen het altijd lastige Waterloo het kampioenschap binnengehaald kunnen worden. Dit zou een prima prestatie zijn van een ploeg die het hele seizoen al als team presteert en die zeker met de juiste instelling ook een klasse hoger mee moet kunnen doen. Acceptatie van beslissingen, zelf kritisch zijn op houding en trainingsinzet en altijd de dialoog zoeken maakt een selectie nog sterker. Het zou een mooi feestje kunnen worden en ook een beloning voor sponsors en vrijwilligers die het voetbal mogelijk maken en misschien is trainer zijn met een kampioenschap toch wel leuk.
Met dank aan Peter Barzilay
Foto: Hassan Al Ikali