Het eerste matchpoint werd afgelopen weekend pijnlijk verspeeld en voor de tweede kans diende Bloemendaal zich zondag slechts een paar kilometer te verplaatsten richting Alliance ‘22.
Voor doelpuntrijke duels moet je dit seizoen vlak naast de Randweg beslist niet zijn. Want 23 voor en 27 tegen in 23 duels, verdedigend stabiel dus maar aanvallend onder de maat en een tsunami (10) aan remises. Alleen volle winst voldeed voor de gastheer zondag want anders extra wedstrijden voor klassenbehoud.
Kon Bloemendaal zondag wél afrekenen met datgene dat zich zondag zo pregnant manifesteerde: vormverlies in combinatie met wellicht kampioenstress? Bij puntverlies van Bergen trouwens kon ook de vlag in top aan de Bergweg.
Bloemendaal krijgt het niet cadeau
Bloemendaal nam na een lastige eerste helft het heft na rust in handen en besliste in een tijdspanne van vijf minuten het duel. Boris van Weede die voor rust tot tweemaal aan toe met kiezelharde volleys stuitte op Alliance-keeper Hugo Klerkx rondde een aanval een paar minuten na rust met een heerlijk stift af en vijf minuten later stelde Koen Beeren Rens Beenhakker in staat de bevrijdende tweede goal heel handig achter Klerkx te deponeren; 0-2. Alliance ’22 kon met een enorme dosis inzet voor rust zich nog enigszins meten met de koploper maar moest na rust erkennen dat Bloemendaal een maatje te groot was.
Opwinding in slotfase
Toch nog wat activiteit rond minuut 80. Eerst punterde topscorer Koen Beeren vrij voor de keeper naast en luttele seconden later verkleinde Daan Koster de achterstand tot 1-2. Het slotakkoord was echter voor Koen Beeren die aan een solo begon en net binnen de zestien zich te pletter liep op twee Haarlemse verdedigers. Tot grote verbazing van werkelijk een ieder onder de ruim 200 belangstellenden wees de arbiter van dienst naar de stip waar wie anders dan topscorer Koen Beeren het vonnis voltrok; 1-3.
Euforie na afloop
Na het laatste fluitsignaal de bekende rituelen. De groepsfoto in de goal, de bloemen, de champagne en een vertegenwoordiger van de KNVB, getooid met heel toepasselijk een oranje das, die de medailles uit ging delen. Centraal verdediger en routinier Mike Guliker zag het allemaal aan met een kamerbrede glimlach. “Dit is zo mooi man! In 1997 pakten we voor het laatst een afdelingstitel. Na de blamage van vorige week thuis tegen Sporting Krommenie hebben we het vandaag meer dan goed gemaakt. We hadden het duel onder controle en ik merkte al rap dat er van spanning weinig sprake was bij ons,’’ analyseerde hij.
Vlak erna sloot hij zich aan bij zijn teamgenoten en die zongen en schreeuwden dat overbekende clublied. “Oranje Wit gaat nooit verloren, Oranje Wit staat bovenaan.” Tegenstander Alliance ‘22 is door de thuisnederlaag veroordeeld tot de nacompetitie, maar gezien hun strijdlust en energie zou handhaving geen onoverkomelijke klus hoeven zijn.
Tekst en foto: Hans Akkerman