Ed Kist: Zelfspot

Elke zondag fluit ik een of meerdere wedstrijden in het amateurvoetbal. En als het zo uitkomt hanteer ik de vlag bij het eerste elftal om mijn club Onze Gezellen uit de brand te helpen.

Zo ook afgelopen zondag. Het zonnetje scheen, het was lekker fris, niets stond een lekker potje voetbal in de weg.

Ik probeer ook van het voetbal te genieten, daarom werd ik als liefhebber een beetje moedeloos van de spits van de tegenpartij die voor de 4e keer op rij een meter buitenspel stond, hoeveel spelinzicht heb je nodig om na 2 keer te beseffen dat je gewoon iets later moet starten? Dat spelinzicht was er niet, sterker nog: het gebrek aan spelinzicht werd bij mij neergelegd: he, kankerlijer, stop eens met die vlag!!

Pardon? Gaat het niet helemaal goed? Waarom niet prutser, jan pipo de clown of iets anders origineels? Daar kan ik om lachen en het geeft me de gelegenheid om iets gevats terug te zeggen. Iets als ‘ nee jij trekt volle zalen met je virtuose spel!’ . Voetbalhumor. Maar dan heb je zelfreflectie nodig, zelfspot.

Betreffende speler dacht waarschijnlijk dat hij veel te laag speelt en nog steeds niet de juiste scout heeft getroffen, net als dat ik denk dat ik een van de betere scheidsrechters ben op de Haarlemse voetbalvelden. Ik acht het zeer waarschijnlijk dat het allebei niet waar is!

De meeste kaarten die ik trek gaan over verbaal geweld, ziektes en voortdurend gemekker over dat het toch echt jouw schuld is dat je het zover hebt laten komen, dan had je maar eerder op moeten treden. Niemand zegt: terecht scheidsie, ik was ook veel te laat met die tackle. Of: ik vond die gozer zo irritant, ik kon het niet laten om hem even een tikkie te geven. Moet kunnen toch?

Te vaak wordt fanatisme verweven met gebrek aan zelfkennis, waardoor de ander dus altijd jouw middag verpest en jouw geweldige talenten niet ziet. En erop uit is om eens lekker jouw middag te verzieken en jouw clubje te naaien. Tsja, als dat mijn motivatie is om elke zondag te fluiten, dan heb ik inderdaad wel een armzalig leven. Al moet ik eerlijkerwijs wel zeggen dat het fijn is om bij de voetbal meer te vertellen te hebben dan thuis….

Een spiegel, beste mensen: in de 4e klasse komt niemand kijken om geweldige voetballers te zien, hoe graag je dat ook zou willen. Ook komt niemand genieten van een gracieus vlagsignaal van een grensrechter (wat was ie goed, he die grens, en hoe mooi wapperde zijn vlag). Mensen komen kijken omdat ze graag bij een club horen, genieten van de gezelligheid en het leuk is om een beetje hysterisch iets te fanatiek te zijn voor jouw mooie cluppie. Niets mis mee, mooi zelfs! Dus als jij nou gewoon je best doet, een beetje relativeert en soms zelfs echt belangrijk bent voor je elftal, dan waardeer ik dat heel erg en drinken we na afloop gezellig een biertje. Waarbij ik best bereid ben om je op te hemelen en te zeggen dat ik zelden zoveel talent op de Haarlemse voetbalvelden heb gezien. Kleine moeite toch?

Ik hoop je zondag weer te zien, ik doe mijn mooiste pakkie aan!

Ed.

Wil je reageren op deze column? Doe dat dan vooral en contact ons via redactie@voetbalinhaarlem.nl.

Ed - Voetbal in Haarlem

ED KIST, 1968. Werkzaam als organisatiecoach/verandercoach bij een GGZ instelling in Haarlem en Amsterdam. Gevoetbald bij DSS, Energie, United DAVO en laatste paar seizoenen bij OG. Getrouwd, 4 kinderen, hond. Actief als voetballer en scheidsrechter. Voetbalgek, muziek en weekendjes weg.